Браќа моји сите во своите степени и должности,
Кога стапнавме во Храмот, од првиот чекор на Чиракот, сите ние положивме свечен завет. Но, вистинската посветеност не се мери со зборовите кажани гласно пред Олтарот, туку со она што го правиме во тишина, кога никој не нè гледа.
Посветеноста е свесен избор да се остане верен на принципите на Ложата и тогаш кога профаниот свет нè искушува со суета, егоизам и брзи успеси. Таа е сидрото што нè држи исправени во бурата.
Во нашиот Храм, каде што се собираме за да го обработуваме грубиот камен, зборот „посветеност“ има двојно, длабоко значење. Тој не е само чин на иницијација (посветување во тајните), туку е постојана, секојдневна состојба на духот и волјата.
Кога за првпат застанавме на Истокот, со умот исполнет со прашања и срцето со надеж, го направивме првиот чекор кон Светлината. Но, Светлината не се дава одеднаш, таа се заслужува.
Посветеноста е онаа сила што нè тера да ги земеме во раце длетото и чеканот дури и тогаш кога сме уморни од профаниот свет. Без посветеност, нашите алатки се само обични парчиња метал, а нашето градилиште – само куп напуштени карпи. Со неа, секој удар врз каменот станува свесен чин на самоосознавање.
За да изградиме Храм во самите себе, нашата посветеност мора да биде потпрена на неколку клучни точки:
- Посветеност кон Вистината: Постојано трагање по вистината, дури и кога таа ги урива нашите предрасуди и илузии.
- Посветеност кон Братството: Да се биде посветен Брат значи да се подаде рака во мрак, да се чува тајната и да се споделува радоста и тагата. Тоа е синџирот кој не смее да пукне. Нашата сила е во заедништвото. Кога еден брат отсуствува без оправдана причина, синџирот слабее. Посветеноста е почит кон времето и трудот на останатите браќа.
- Посветеност кон Човештвото: Она што го учиме во Храмот, должни сме да го изнесеме надвор, во профаниот свет. Нашата мисија е да бидеме пример за праведност, морал и хуманост.
Најголемиот предизвик за секој Масон е времето. Лесно е да се биде ентузијаст во првите денови по иницијацијата. Вистинскиот Масон, пак, се препознава по години и децении поминати во Ложата, кога неговиот жар не згаснува, туку се претвора во тивок, постојан пламен кој грее и осветлува. Масонската работа не е трка на кратки патеки, туку долго патување кон Светлината, каде што секој чекор напред е доказ за верност кон заветот. Не е важно колку брзо напредуваме на патот, туку со каква цврстина и посветеност чекориме по него.
Браќа мои, посветеноста не е оков што нè стега, туку слобода што самите сме ја избрале. Таа е нашиот завет пред Големиот Архитект на Универзумот дека нема да се откажеме од потрагата по подобра верзија од самите себе.Да не заборавиме дека Светлината што ја бараме не е надвор од нас, туку во пламенот на нашата решеност да останеме верни на она што избравме да бидеме.
Јас кажав.